“Because you love me for who I am, I’ll always love you.. MOM!”
Maligayang Kaarawan Mama! Araw-araw akong nagpapasalamat na naging ina at best friend kita. Maraming maraming salamat sa pagmamahal at pag-aaruga. Kahit malayo ka sa tabi ko, ramdam na ramdam ko pa rin na mahal mo ako. PROUD NA PROUD ako sa iyo! Andito lang ako lagi. Lahat kaya kong gawin para sa iyo, alam mo yan.
I LOVE YOU MAMA!
(maraming gustong sabihin na hindi maisulat 
)
Isang 10 years old at isang 8 years old. ADIK sa lahat ng bagay lalo na ang??? PAGKAIN! Bawat minute ata ng buhay nila kumakain sila. 
Parehong matalino, mabait, maganda at MAKULIT.
Aminado akong hindi ako naging mabuting ATE sa kanila nung nandirito pa sila sa tabi ko. Napapaiyak ko sila parati kasi napakaimmature ko. Hindi ako marunong maging ate sa sarili kong mga kapatid. Pero kahit ganun pa man, alam naman nila kung gaano ko sila kamahal. Iba kasing tratuhin ang mga bata sa mga matatanda o ka-edad lang. pag mga bata kasi, kailangan mas higit pa sa SPECIAL ang treatment sa kanila. Kailangang ipinaparamdam lagi na, you care for them. They should always feel that you love them… mga bagay na nakalimutan kong iparamdam sa sarili kong mga kapatid. Isa yun sa mga pinakamalaking kasalanan na nagawa ko.
Ngayon na kasama na sila ng mga magulang ko sa Oman, isang malaking pagbabago ang nangyari. Nung iniwan ko sila sa roon, kalahati ng buong ako ay nawala. Sobra sobra ko silang na-miss. Na-miss ko yung pagdating ko sa bahay, may dalawang batang makukulit ang nag-aabang sa akin sa gate na naghahanap ng mga pasalubong. Candy lang tuwang tuwa na sila. Ang mga malulupit na sumbong nila dahil pinaiyak o inaapi sila sa school, mga assignments, mga luha at sipon na tumutulo kasi namimiss na nila parents namin, kapag nagkikita kami sa school na hihingi hingi sila ng pera kasi nagkulang o nawala ang pera nila na kahit singkwenta lang baon ko noon ay nabibigayan ko pa sila ng bente pesos, ang pagsabi nila ng “ate, libre mo naman ako ng cheesedog at cheeseburger” o “ate, bilhan mo ako ng choco mucho!”, pati na rin ang pagsasabi nila ng “ate, may boyfriend ka na noh! Uyyy!!!”, ang pag-aagawan namin sa bone marrow ng bulalo — lahat yan namimiss ko na. lahat ng yan, hinahanap ko. Kung pwede lang ibalik ang nakalipas na.
Hindi ko alam kung naaalala pa nila ito. Yung time na napaiyak ako sa isang kanta tapos pati na rin sila napaiyak. Tinanong ko kung bakit sila umiiyak, kasi daw umiiyak ako. J how sweet. HAHA.
Nung una, nagsisisi ako kung bakit hiniling ko pang magkaroon ng mga kapatid. Ngayon, narealize kong mali ako. Buti na lang pala, kapatid ko sila! Kasi kung hindi, hindi siguro magiging buo ang buhay ko ngayon..
“maiintindihan mo rin balang araw” – laging sinasabi ng nanay ko sa tuwing magpapaalam ko para sa mga sleepovers and overnights kasama mga ex classmates.
kung may nag-iisa mang bagay na ayaw ko sa mga magulang ko, yun yung pagiging strikto nila at pagiging over protective. i’m 17 years old at ang trato pa rin sa akin parang ten years old. minsan pa nga parang three e. yung bang parang bawat lakad mo sa buhay, lagi silang andiyan. nakabuntot. oo! super daming advantages ng ginagawa nila sa akin. kaso lang minsan, nakakasakal na. kung freedom ang pag-uusapan, ZERO na ako. wala akong freedom para mag-decision sa mga bagay bagay. pati nga kurso ko eh. gusto mag-shift. hindi pwede. gustong makihalubilo sa mga classmates, NO agad! hindi pa tapos magsalita, NO NO NO na! lagi ko naman sila iniintindi, pero bakit ako hindi nila makuhang intindihin? happiness is a choice daw. e paano naman ako magiging masaya kung yung mga sarili kong choices ayaw nila? *sigh
mga tampo nga naman o.
Katropa, kaberks, kashot, kafriendster, friendships, mga mare at pare, mga tol at bok, “sis” at “bro”, ”girl” at “dude” – ano man ang itawag, isa pa rin ang mangingibabaw na kahulugan, ANG PAGKAKAIBIGAN.
Ang pagkakaibigan raw, nagtatagal. Kaya nga may mga motto na “FRIENDS FOREVER” o kung anu ano pa diyan. Siguro lahat ng tao naniniwala sa ganung bagay. Ako kasi, HINDI. Hindi ako naniniwala na nagtatagal ang friendship. Pansamantala lang yan para sa akin. Siguro dahil na rin sa mga experiences ko tungkol sa mga yan kaya nasasabi ko ang mga bagay na ito.
Maliban sa nanay ko, wala akong best friend o matalik na kaibigan. Iba pa rin kasi pag inay ang best friend e, hindi nakakailang. Hindi nakakahiya. Iiyak ka sa kanya, konting sermon at magiging okay ang lahat! (alam ko, yung iba hindi mag-aagree)
Nagkaroon ako noon ng best friend, pero nawala. Hindi siya naging totoo sa akin. Nagkamali ako sa pagpili, kaya ayun. Importante rin palang maging konting choosy sa pagpili ng kaibigan.
Sa buong buhay ko, hindi pa ako nagkaroon ng isang kaibigan na may malakas na loob na magtanggol sa akin kung sakaling may masama mang nasasabi ang iba o kaya may mga away o gulo. Nakakatawang isipin na wala pa palang taong nagtanggol sa akin sa tanang buhay ko (maliban na syempre sa pamilya ko). Yung iba kasi, mas lalo ka pang ipapahamak. Imbes na ipagtanggol ka, e ayun! Dinagdagan pa ang mga issues o chismis. Mga kakaiba nga namang tao oh! Anghel sa harapan, demonyo sa likuran.
Mula elementary hanggang high school, andami kong naging kaaway. Pero hindi naman ako yung nangaaway. Magugulat lang ako pagpasok sa eskwelahan, may mga issues na tungkol sa akin. Mga issues na wala akong kinalaman. Bigla na lang sumabog na wala namang dahilan para sumabog. Buti na lang, nakayanan ko lahat ng mga bagay na iyon. Ako lang lumaban sa kanilang LAHAT- mga kaibigang tinalikuran ako at mga taong judgmental. Although, may mga tao sa likuran ko na sumusuporta daw hindi pa rin ako nag take advantage dun. Kumbaga, inisip ko na isa yun sa mga laban buhay. GO, FIGHT and WIN! Nag-sosorry ako kung kinakailangan mag-sorry. Hindi rin naman ako ma-pride na tao e.
Sa lahat ng napagdaanan ko noon, sino ba namang hindi magtataka na hindi nga ako naniniwala sa salitang PAGKAKAIBIGAN. Sinong hindi magtataka na wala akong best friend? Lahat naman kasi NAGBABAGO. Walang permante sa mundo maliban sa PAGBABAGO. Mahirap mag-tiwala sa mga tao. May mga totoo sa iyo ngayon, bukas hindi mo aakalaing isa na pala siya sa mga taong pilit kang binababa.
Para sa akin, walang mga kaibigan. Ang meron lang, MGA TOTOONG TAO.
New faces. New section. New seatmates. New classmates. New teachers – a whole new environment!
NEW section. No more makulit na ONE E. the sections were re-shuffled by the department. Ayaw daw kasi ng BARKADA kaya ayun. *sigh. Kakaiba talaga sila. Nakakamiss, SUPER. How I wish kami kami pa rin. On the second thought, may konting saya sa part ko na nagkahiwahiwalay kami (atlis, hindi ko na SIYA classmate). Pero syempre, naroon pa rin yung LOVE na nararamdaman ko sa ONE E. hindi naman na mawawala yun.
NEW classmates. Adjustment mode na naman. Kanya kanyang paggawa ng impressions sa mga bagong kaklase. May mga nag-aalburuto na sa sobrang inis sa isa o meron namang super nababaitan sa iba namang kaklase. Hmf. On the second thought, nagmumukha kaming OUTCAST sa grupo. Hindi pa kasi ganun ka-close ang ibang classmates. Pero hopefully, masanay na din kami. Ngayon medyo maayos naman na.
NEW teachers. We only have three teachers for this summer. Lahat sila Social Studies teachers. Mga respetadong mga guro ng institusyon, magagaling magturo, matatalino. Mabait at FAIR, OO. Pero hindi silang lahat. Isa sa kanila, KAKAIBA. Siguro sa akin lang siya ganon. Oh well, SA AKIN nga lang talaga. First meeting namin sa kanya ng BINARA BARA niya ako ng bonggang bongga. Ininterrogate ng GRABE. Well, inamin naman niya na nagging HARSH siya sa akin that time. OO! HARSH nga! CRUEL, UNKIND and INCONSIDERATE – mga nakita kong synonyms ng harsh; ganun siya sa akin! Pero hindi lang naman yun, nararamdaman ko din na iba yung tingin niya sa akin. Mula nursery hanggang ngayon na first year college na ako, siya ang PINAKAUNANG teacher na may galit na sa akin first meeting pa lang sa klase.
Masungit ako , snobbish minsan, maarte (generally, lahat naman ng babae); pero hindi ko siya pinakitaan ng mga ganung bagay. Kung sa tutuusin, ang klase niya lang lumabas ang “seryosong AKO”. Sa mga ibang klase ko, hindi ako ganun! Napakabait ko na nga lang sa klase niya tapos ganun. I can’t find reasons para magalit siya sa akin. Everytime na ginigreet ko siya sa corridor ng “HELLO MA’AM” o kaya “GOOD MORNING o GOOD AFTERNOON”, nakasimangot siya pero ako TODO SMILE pa rin. Kahit sa loob ko, super ouch un.
Hindi naman ako pwedeng bigla na lang sumuko dun sa teacher na yun. I-coconsider ko ‘to as a CHALLENGE. Mainis siya kung mainis, magalit till death, WALA AKONG PAKEALAM. Gagawin ko part ko as her student. Sabi nga nung friend ko, “mamatay rin yan sa kabaitan mo sa kanya”
I hope everything would turn out GOOD. Andyan naman SIYA lagi para sa ating lahat. Hindi NIYA tayo pababayaan.
(copy paste/ walang internet sa pinuntahan ko)
petsa: ika-10 ng Abril sa taong 2009
(habang ginagawa ko ‘to, kumikirot sugat ko! wo.) ang sakiiit!! nkuha ko yang sugat na yan sa gulong ng bisikleta habang inaangkas kami ng lola ni Breanne. Kasi naman e. ewan ko kung anong takbo ng utak ko that time at nakuha kong hawakan yung gulong ng bisikleta. Itsura pa naman ng sugat na yan e parang naipako sa krus! Imbes na ang sarili kong penitensya e yung hindi mag-internet sa Maundy Thursday at Good Friday. Tapos eto ang inabot ng kamay ko. Ang hirap kayang mag-type na may sugat sa kamay!
Since nasa baryo kami, herbal medicine ang patok! Walang betadine. Walang band aid. Walang alcohol. Ang meron lang, malunggay at suka! Oo! MALUNGGAY at SUKA! Yung green na nakikita niyo sa letrato sa itaas ay yung malunggay na dinikdik ng tito ko. Muntik pang buhusan ng suka! Woo. Syempre hindi ako pumayag! Sobrang sakit na pag nagkataon. Ang sabi nila, hindi daw gumagaling agad ang mga sugat ngayong semana santa. Kasi daw, wala si “BRO” na magpapagaling sa mga sugat. Para bang sinabi nilang, UNAVAILABLE si “BRO” tuwing holy week. E di ba nga, lagging anjan si “BRO” anytime anywhere?!! Kaya naman hindi ako naniniwala sa mga sabi sabi na ‘yon! Gagaling to, gagaling!!! (bro, pagalingin niyo po ah?)
ayos! napasa ko ang unang hakbang ng kasumpa-sumpang kurso ko. phew! magpugay mga katropa!!! akalain niyo? ang laging late at clumsy-ng ako eh nakapasok pa?!!!! susmaryosep. wish ko lang mapasa ko ulit ang mga subjects ko ngayong summer. oo tama! may summer classes pa ulit kami. ang mga aaralin?! ehem
1. Phil. History with Drug Abuse and Prevention and Human Rights
2. Politics and Governance with Philippine Constitution
3. Life, Works and Writings of Dr. Jose Rizal
ang tae noh? buong summer, yan lang naman ang aaralin ko. aaralin at kailangang may gradong hindi bababa sa dos bente singko. sana talaga makayanan ko pa. ay! may isa pang balita. HINDI KO NA SILA KAKLASE. watak watak na ang 1E. haayy. 1C na ako ngayon; kasama sina dioza at ava. kami lang napunta sa section na yun. yung iba napunta sa A, B na pang-umaga katulad namen at D, E na panghapon. may mga kaklase kaming hindi na namin makikita dahil magkaiba ang sked. nakakalungkot.. sobra. pero parang okay na din yung nangyari (sa part ko). kaso nga lang mamimiss ko sila. haaay. tutal magkikita kita pa rin kami. hindi nga lang ganun kadalas.
sa lahat ng ala ala, maraming salamat 1E! hindi ko kayo malilimutan. patuloy kayong lumaban sa lahat ng pagsubok. andito lang ako para sa inyo. tira tira!!!
unang araw ng abril. pero tinatamad ako sa lahat ng bagay. natulog ako ng ala una ng umaga, nagising ako ng ala una ng hapon. ang galing noh? super tulog! oh well, andami ko kasing iniisip. pero nakasentro sa iisang bagay!
ANG SCREENING! bukas na malalaman kung pasok nga ba ako sa kursong kinukuha ko. susmaryosep! ninenerbyos ako sa oras na ito. hindi ako mapakali. kinakabahan ako para bukas. paano kung kwan? paano kung ganyan? paano na kung ganito? andaming tanong na hindi ko naman maintindihan. hindi ko alam kung paano ko sasagutin lahat ng tanong. kung pwede nga lang pumunta na ako sa eskwelahan ngayon at maghintay ng mga resulta.
ang hirap naman ng ganito.
ano ba yan? may tag na naman. haha. hindi ko naman ito mapapasa eh, kasi wala pang masyadong kilala dito sa planetang wordpress. well. simulan na natin!
ang rule :
Gumawa lang kayo ng Post abawt sa mga nasakyan nyong Broom Broom, at mag kwento kung anong mga karanasan nyo sa mga nasakyan nyo.
ANG KASUMPA SUMPANG AMOY NG TAXI SA OMAN.
nung nasa omanlandia pa ako, lagi kong nalalasap ang iba’t ibang klase ng amoy. may masarap amuyin dahil sa sobrang tamis ng pabango at may mga nakakahilong amoy dahil sa mga ibang tao dun na ewan ko kung naliligo pa ba o hindi. oh dun naman sa broom broom. kampante ako na lahat ng lokal, mababango at may matatamis na amoy. kaya tuwing sumasakay kami ng taxi, maayos naman ang pakiramdam ng mga ilong namin. kaso, isang araw, nang sumakay kami sa isang taxi papuntang rawasco-shawarma landia, ay jusko! ang bango naman ng taxi na sinakyan namin eh! sobrang bango na halos masuka suka ka sa loob na hindi mo alam ang gagawin mo. nakakahiya din namang ipakita dun sa lokal drayber na naiinis ka noh? syempre teritoryo nila yun. my gaaddd! basta, ang baho ang baho ang baho! buti na lang paglabas ng taxi, hindi dumikit sa katawan ang kasumpa sumpang amoy na yun! grabe. parang pamatay ipis ang amoy. errr. HAHA.
natapos din. HAHA. asintado! jusko. hindi ko alam kung kanino ito maipapasa. basta, kung sino mang taga planeta wordpress jan at nabasa niyo to, gawin niyo na din para bongga! para masaya. maraming salamat na din. hanggang dito na lang muna.
kung napapansin niyo, puro nanay ko lang ang nababanggit ko sa halos lahat ng posts ko dito. at ngayon, gusto ko namang ipakilala sa inyo ang isa pang taong dahilan kung bakit ako nabubuhay sa mundong ibabaw.
ang papa ko ay: isang mabuting asawa. isa siyang responsableng ama sa aming lahat. isang matalinong guro at mabait na kaibigan sa lahat mapakanto boys man o arabo. at eto pa, maniniwala ba kayong SAKRISTAN na siya ngayon? ang galing noh? IPINAGMAMALAKI KO TALAGA SIYA. ang ASTIG ng TATAY ko!!!
RAMDAM na RAMDAM ko na din na MAHAL na MAHAL NIYA AKO. (dati kasi hindi ko ramdam) mahal na mahal niya kaming lahat. ahaha.
bestfriends pa kami niyan sa pagloloko sa nanay ko sa pagtago ng “batikuleng” sa ilalim ng kanin. ahaha. ka-videoke ko yan kahit pangit ang boses ko at laging napipiyok. – kumpara sa kanya na may boses.. ika nga. best buddy ko naman yan pagdating sa gadgets. at higit sa lahat, ang mukha namin parang PINAGBIYAK lang na bato. haha. noon pareho kami ng kulay pero ngayon, tutal nasa abroad na siya syempre mas maputi na siya sa akin. ay hindi pala! maputi na talaga siya. kasama ko pa iyan sa parlor para magpaHOTOIL ng buhok at magpamanicure at pedicure.
sabay kaming haharap sa salamin at magkokompeyran ng skin color::
papa: “anak, wala ka na talagang pag-asang pumuti. tsk tsk. “
ako: “puputi rin ako!” (with all the H O P E naman na puputi pa ako)
I LOVE YOU DADDYPAPooTS!!! PROUD na PROUD ako sa iyo.
Recent Comments