ilang araw na lang..

sa pagkakataong ito, hindi ako nagbibilang ng araw para sa kasiyahan, excitement o kung ano pa man. malapit na akong bumalik sa Pinas. babalik sa kalungkutan. sa normal kong buhay. ah oo. parang hindi ko na kasi masasabing normal na makasama ko ang pamilya ko eh. kumbaga, it’s beyond normal na rin kasi kapag nakakasama ko sila. siguro kasi kailangan pang dumaan ang maraming buwan bago ko sila makasama muli. hindi naman sa hindi na ako sanay na kasama sila, parang iba lang talaga. sa sobrang pagkaiba nito, hindi ko na maiexplain. *lol.

napakaraming araw ang ginuhitan at nilagyan ko ng ekis sa kalendaryo. nagbibilang ng araw bago makapunta rito sa disyerto kasama ang pamilya ko. ngayon, pakiramdam ko mamatay na ako sa pagbilang ng mga araw ko kasama sila. araw-araw kailangan pahalagahan ko ang bawat minuto na narito ako. para bang kailangan ko silang titigan lagi.. kasi sa pagkakataong ito, natitigan ko sila ng personal. kumbaga pagdating sa extension name ng mga letrato sa kompyuter, matitigan ko sila gamit ang dot GIF. gumagalaw, nakikita kong tumawa at ngumiti. hindi katulad dati na dot JPG lang. kailangang yakapin ang mga kapatid ko gabi-gabi. pagdaing ko na naman kasi sa atin, ako’y lugmok na naman sa aking kwarto at kayakap lamang ang unan. hmmm. (namumuo na naman ang mga luha sa mga mata ko. pero kailangan kong pigilan. ayoko namang umiyak na nakikita nila ano? *haha) sadyang mababaw ang mga luha ko. =D

sa ngayon, kailangan kong pahalagahan ang bawat segundo na kasama ang pamilya ko. tititigan ko ang mga kapatid ko hanggang sa magsawa ako, kung magsasawa nga ba ako. *haha.  sasabayan ang bawat tawa at halakhak dahil lang sa mga hirit at mga banat ng tatay ko sa aking nanay. susundin ang mga utos ni inay para hindi masigawan. titignan ang kasweetan ng tatay at nanay. oo! sadyang makeso silang dalawa. at isa yun sa mga sobra kong mamimiss..

ayan sila ngayon, nasa harapan ko. ayokong pumikit. dapat nakadilat palagi ang mga mata ko dahil sila ang nasa harapan ko.. kailangang laging bukas ang mga mata natin sa mga bagay na walang katulad. yung mga bagay na kahit san ka man dalhin ng tadhana, wala kang mahahanap na kapalit.

walang katulad. . .

MALIGAYANG PASKO mga kakosa! =)

iba talaga ang pasko sa Pinas. mas feel. mas ramdam. hindi katulad rito sa disyerto na tahimik. walang mga batang nangangaroling. walang mga bahay na may christmas lights. maliban naman sa mga malls na may mga christmas tree rin. *hehe.  sa bansa natin, sama sama ang bawat myembro ng pamilya para pagsaluhan ang espesyal na araw. iba’t ibang putahe ang nasa hapagkainan. bigayan ng regalo. sabay sabay na pumupunta para magsimba. ibang klaseng tradisyon ng mga pinoy sa tuwing sumasapit ang pasko.

pero kahit ganun pa man, wala pa ring tatalo kapag kasama mo ang pamilya mo saan mang lupalop ng mundo kayo naroon. ngayon, kasama ko ang pamilya kong ipinagdiriwang ang pasko. sabay sabay kaming nagsimba at kumain. wala silang katulad. hindi sila mapapantayan ng kahit na ano mang bagay dito sa mundo. 

kahit wala man kami sa Pinas, ayos na rin. magkakasama naman kami. sa tingin ko yun naman talaga ang importante sa tuwing sasapit ang Pasko… SOLB NA SOLB basta’t kasama ang pamilya! =)

sa wakas!

pagkatapos ng maraming buwan, ako’y nakalapag ng muli rito sa disyerto  at kasama na ang aking pamilya para magdiwang ng pasko at bagong taon. alam kong mabibitin na naman ako sa mga araw at oras na kasama sila. kaya’t habang narito ako, kailangang sulitin ang bawat minuto na kapiling ko sila. =)

dalawang araw..

NAAAA LAAAANNGGG! mahigit na apat na buwan rin akong naghintay na dumating na ang araw na makapunta akong muli sa disyertong iyon. dati rati, buwan ang binibibilang ko hanggang sa naging linggo. at ngayon.. araw na lang. at sobrang lapit na. =))

EXCITED ako. sino ba namang hindi di ba? pero sa kabilang banda, ako’y natatakot at kinakabahan rin. mag-isa na naman akong babyahe. kumusta naman un? sabi ng iba, masaya daw yun. pero parang hindi eh. lol. kailangan kong kayanin. go go go!

malapit na talagaaaaaa!

eto nga kasi AKO!

ako si teyki. isang manunulat na walang kwenta ang mga pinagsusulat. matagal ng pinapangarap na magkaroon ng sariling dot com. pero hanggang panaginip na lang ata yun. lolz.

walang taong parepareho sa mundong tinatapakan natin ngayon. bawat isa may sariling prinsipyo o paniniwala. may sariling istilo kung paano gawing masaya o matagumpay ang buhay nila. ganito lang naman kasi kasimple eh, IBA KA, IBA AKO.

at ewan ko ba kung bakit napakaraming taong hindi makaintindi nun? na lahat ng tao magkakaiba. at lalo ng walang perpektong tao??

katulad nga ng sabi ko kay tiyo dudes, mabibilang ko lang sa mga daliri ko ang mga taong umiintindi sa akin. iniintindi ako kung gaano ako katakaw, katanga, kaclumsy, katamad, mga kabaliwan ko pagdating sa LOVE na yan, kung gaano ako naiinis sa tuwing nakakakita ng mga lalakeng walang kwenta, kung bakit laging nagccramps ang mga paa ko, yung mga sarili kong pananaw sa mga bagay bagay, yung mga sarili kong prinsipyo at kung gaano kaimportante sa akin ang pamilya ko.

oh well. di ba nga sabi nila, hindi lahat ng tao pwede mong iplease? may mga ibang taong kamumuhian ka dahil gusto lang nilang gawin yun. may mga iba namang gustong gusto ka dahil sa ugaling ipinapakita mo sa kanila.

 

haaaayyy buhay!

blah! *sigh

kagagaling ko lang sa eskwelahan. tanggal ng uniporme. nagbihis ng kung ano mang damit ang mabunot sa aparador. binuksan itong PC. iknlik ang iTunes at nagpatugtog ng mga kanta ng Silent Sanctuary. inopen ang modem, inopen ang IE at ngayo’y napadpad na ako sa wordpress.

umuwi akong badtrip, naiinis, naiirita, malungkot at lahat pa ng negative feelings na yan. una, naiinis ako sa teacher namin kanina na nagpaquiz ng napakahaba. nabbwisit ako sa kanya. hindi ako bagsak sa quiz kanina sa katunayan dalawang puntos na lang ay perfect ko na ito. naiinis ako sa pagturo niya. ewan. hindi ko ma-explain. sadyang naiirita ako sa kanya..

kung may una, may pangalawa pangatlo at pang-apat at madami pang ibang rason kung bakit ako naiinis.

- naiinis ako kasi wala man lang ako mapagbuhusan ng sama ng loob dito sa bahay. wala man lang akong mayakap kapag nasasaktan ako. katulad na lang ngayon.

- naiinis ako sa mga taong walang pakiramdam. yung mga taong pinaparamdam sa akin na wala akong kwentang tao. yung mga taong walang ginawa kundi saktan at paiyakin ako.

- naiinis ako sa mga taong hindi umiimik. yung mga hanggang tingin na lang. helloooo?? may makukuha ba akong sagot sa mga titig mo? nagtatanong tungkol sa mga importanteng bagay iba ang isinasagot.

- naiinis ako sa taong nambubulabog tuwing gabi at tumatawag para lang magtanong ng walang kwentang tanong.

-naiirita ako pag nakikita ko siya.

-naiinis ako sa tuwing gumagawa ng mga desisyon. hindi ko alam kung paano mamili lalo na’t alam kong parehong tama. pero yun nga kailangang mamili talaga para sa ikabubuti ng lahat. kung pwede lang sanang wag na lang. kung ganun lang sana kadali ang lahat ng bagay sa mundo..

sa sobrang inis ko, wala akong nagawa kundi umiyak na lang. kanino ako yayakap? wala naman ang nanay ko sa tabi ko.

kailangan ko lang ng taong iintindi sa mga kabaliwan ko.

malapit na.. :)

walang kwenta ang post na ito pero gusto ko lang talagang malaman niyo na.. MALAPIT NA =)

 

 

 

basta malapit na.

 

sa panahong ito, wala na talagang matinong LALAKI.

pasensya na sa mga lalaking mag-babasa nito. kung ikaw ay isang sensitibong lalaking nilalang, wag mo na ‘tong basahin. =)

hindi ako broken hearted. hindi rin bitter. at lalo namang hindi ako in love. naiinis lang talaga ako sa mga lalaki. maliban sa pinakamamahal kong itay, teyko, sa tiyo kulot at tiyo dude ko. hmmm. sige, dagdag na rin natin ang mga pinsan kong lalaki. (lol)

sa panahong ito, wala na talagang matinong lalaki. wala na ring mga maaasahan. lahat mga epal. lahat ungas. lahat mga paASA! (pasensya na. wala kasi akong alam na lalaking hindi ganito maliban sa mga nabanggit ko sa itaas)

sa una, OKAY yan. sweet. ang baet. palibre libre pa ng pagkain, pamasahe at kung ano pa. magbibigay ng kahit na ano. papaamuhin ka na parang ginagawa sa mga aso. hanggang sa ang isang babaeng tanga, mahuhulog. biglang may mga puso na sa mga mata. in love na! pag alam ng in love ang babae, sugod naman etong lalaki! andami ng mga hinihingi. at kung di maibigay, ayun! BASAG! uuwing luhaan ang babaeng loka loka. ay nako. tsk tsk.

oo. ako’y bata pa lamang. wala pa sa legal age. pero sa tingin ko, naranasan ko na ang kakaibang uri ng pag-ibig. nasaktan ng ilang beses dahil sa mga iba’t ibang rason. kaya nga’t ako’y nakapagsusulat ng mga ganitong bagay.

sa tuwing napapaisip ko ang mga sitwasyong ganito, nawawalan ako ng ganang magmahal. sabi ng inay, hindi pa siguro oras kaya raw lagi akong nasasaktan. pero hindi eh! gaya nga ng sabi at paniniwala ko, wala ng matinong lalaki sa panahon na ito. so paano mangyayari yun?

sa ngayon, masasabi kong MAN HATER na talaga ako. maraming nagsasabing DADDY’S GIRL ako. OO. kasi close kami ni itay. para ko nga lang kasi siyang kuya eh! =)) (lol) at close rin ako sa mga tito at pinsan. pero ayun nga! naiinis ako sa mga ibang lalaki. bihira na kasi mga mababaet ngayon. at wala na rin atang lalaking rerespetuhin ka sa mga gusto mong paraan.

sarili kong pananaw ang mga naisulat ko rito. may mga taong mag-aagree, kung meron man? at meron ring mga taong kamumuhian ako sa naisulat ko. pero kailangan niyong tandaan na bawat tao may kanya kanyang paniniwala o pananaw sa mga bagay na ganito..

tara na’t tumambay na lang..

nagising ng late kanina, kumain ng kumain, nanood ng kung anong merong DVD sa cabinet na puro love stories naman. sows! haaay. sadyang nakakabaliw pala kapag wala kang ginagawa. wala kang maisip gawin. tunganga lang, higa lang, kain, tulog. tulog. tulog. tulog.

ang pangit sa pakiramdam. mapapaisip ka ng kung anu-ano. bigla ka na lang tatawa. bigla ka na lang maiiyak. parang ewan. andami dami kong iniisip ngayon. pamilya ko, pag-aaral, sila at siya.  kung pwede lang sana gusto kong pumunta sa lugar na ‘to..

 

isa itong lugar sa baryo kung saan kami tumatambay sa tuwing pumupunta kami rito. sariwang hangin, tahimik na lugar, hindi mainit dahil sa tulong ng mga puno. dito rin ginaganap ang mga inuman sessions, asaran moments, tawanan na walang kapantay, paglalaro ng kards mapa tong-its, pusoy dos o kung ano pang swak sa panlasa ng tatay at mga tiyo at tiya ko.

masaya tumabay rito. nakapagiisip ka ng mabuti. mga problema mo dalhin mo dito, pag alis mo may solusyon ka na agad. kaya nga gusto kong pumunta rito ulet. namiss ko lang yung lugar. at pati na rin yung mga taong kasama kong tumambay diyan.  (i’m sure miss na rin nila yan)

sa sobrang dami ng iniisip natin sa araw araw na ginawa ng Diyos, minsan mas magandang tumambay na lang muna at magpahinga.

tadaaah!

naramdaman mo na ba yung pakiramdam na parang sasabog yung puso mo sa soobrraaang SAYA? na parang ang masasabi mo na lang.. “haaayy..” mapapahinga ka na lang ng malalim kasi ang saya saya saya saya mo. hindi ka makahinga sa sobrang saya..

ako kasi. naramdaman ko na. at hindi ko inaasahang mararamdaman ko yung naramdaman kong yun. sa sobrang tuwa, ngiti na lang ako ng ngiti na parang nababaliw na. (lol)  *sigh

ibang klase. hindi ko maipahiwatig ng husto ang sarili ko sa post na ito. bakit kayaaa?  =)

sana masaya rin kayo.