nagising ng late kanina, kumain ng kumain, nanood ng kung anong merong DVD sa cabinet na puro love stories naman. sows! haaay. sadyang nakakabaliw pala kapag wala kang ginagawa. wala kang maisip gawin. tunganga lang, higa lang, kain, tulog. tulog. tulog. tulog.

ang pangit sa pakiramdam. mapapaisip ka ng kung anu-ano. bigla ka na lang tatawa. bigla ka na lang maiiyak. parang ewan. andami dami kong iniisip ngayon. pamilya ko, pag-aaral, sila at siya.  kung pwede lang sana gusto kong pumunta sa lugar na ‘to..

isa itong lugar sa baryo kung saan kami tumatambay sa tuwing pumupunta kami rito. sariwang hangin, tahimik na lugar, hindi mainit dahil sa tulong ng mga puno. dito rin ginaganap ang mga inuman sessions, asaran moments, tawanan na walang kapantay, paglalaro ng kards mapa tong-its, pusoy dos o kung ano pang swak sa panlasa ng tatay at mga tiyo at tiya ko.

masaya tumabay rito. nakapagiisip ka ng mabuti. mga problema mo dalhin mo dito, pag alis mo may solusyon ka na agad. kaya nga gusto kong pumunta rito ulet. namiss ko lang yung lugar. at pati na rin yung mga taong kasama kong tumambay diyan.  (i’m sure miss na rin nila yan)

sa sobrang dami ng iniisip natin sa araw araw na ginawa ng Diyos, minsan mas magandang tumambay na lang muna at magpahinga.

naramdaman mo na ba yung pakiramdam na parang sasabog yung puso mo sa soobrraaang SAYA? na parang ang masasabi mo na lang.. “haaayy..” mapapahinga ka na lang ng malalim kasi ang saya saya saya saya mo. hindi ka makahinga sa sobrang saya..

ako kasi. naramdaman ko na. at hindi ko inaasahang mararamdaman ko yung naramdaman kong yun. sa sobrang tuwa, ngiti na lang ako ng ngiti na parang nababaliw na. (lol)  *sigh

ibang klase. hindi ko maipahiwatig ng husto ang sarili ko sa post na ito. bakit kayaaa?  =)

sana masaya rin kayo.

ang buhay nga naman OO! napakaraming pagsubok. hindi lang marami, mahirap at masakit pa sa ulo. sobrang hirap ng kursong kinukuha ko ngayon at hindi ko alam kung maipapasa ko ba ito o hindi.

kinakabahan, naiiyak at iba’t iba pang emosyon ang nararamdaman ko ngayon. sobrang crossed fingers na ako na hanggang sa maputol na ang mga daliri ko. hindi exaggeration yon ah! (lol)

kung minsan gusto ko na talagang bumitiw. gusto ko ng ihinto ang pagkuha ng kursong yon. pero kapag naiisip ko naman ang nga bagay na ito, aba’y nalulungkot din ako. marami akong plano. maraming mga pangarap. oo, libreng mangarap pero hindi naman pwedeng hanggang salita lang tayo. kailangan din ng aksyon o gawa na galing sa atin. at lahat ng yon dapat pinaghihirapan ng husto.

at dahil sa mga pangarap na tumatakbo sa utak ko, natututo akong lumaban at nangangakong hindi bibitiw. kailangan ko tong gawin para sa sarili ko at lalo na sa pamilya ko.

sa ngayon, patuloy akong lumalaban sa mga pagsubok na dumarating sa buhay ko. lalo na sa pag-aaral. kakaiba kasi ang sistema sa eskwelahang pinapasukan ko. sana’y makapasa ako pati na ang mga kaklase at ka-departamento ko.

SANA SANA SANA… (Lord, please)

gaano mo pinapahalagahan ang mga tao o bagay na umiikot sa mundo mo? gaano sila kahalaga sa iyo at paano mo ipinaparamdam na “special” o mahalaga sila para sa iyo?

“paano mo masasabing special ka sa isang tao kung lahat ng ginagawa niya sa iyo eh ginagawa niya rin sa iba?”- bob ong. ilang beses ko na itong natanggap at ilang beses na rin itong nai-gm sa akin. at hanggang ngayon hindi ko pa rin talaga alam kung anong dapat isagot.

paano nga ba?

pare-pareho tayong TAO na nabubuhay sa iisang planeta. bawat isa sa atin, iba’t-iba ang pananaw sa buhay. iba’t-iba rin ang pagtrato sa mga taong nakapaligid sa atin. may sarili tayong paraan kung paano o ano ang dapat gawin sa mga mahal natin sa buhay.

may isang taong nagsabi sa akin noon na special ako sa kanya. sino ba namang hindi matutuwa db? pero nawala yung tuwa ng nalaman kong bukod sa pamilya niya at ako, yung isa rin pala special pa rin sa kanya. parang ang ewan hindi ko maintindihan. selfish ba ako? EWAN.

ang pagiging special parang pansit lang. yung SPECIAL PANCIT dito sa amin, yun yung may pinakamaraming rekado. dun ibinubuhos lahat ng masasarap na toppings. chicharon, itlog, giniling, maraming gulay. hotdog o minsan may sausage pa. kaya naman busog na busog kapag nakakain ka nito. yun nga lang may kanya kanya tayong panlasa. nasa panlasa na ng tao kung masarap ba yung pancit o hindi. kahit naman saang panciteria ka mapadpad, lahat may special pancit db? para sa mga nagluluto, masarap yon. kasi ibinigay nila yung best nila para maging masarap yung pagkain. kaso sa huli nasa tao pa rin talaga yung final judgment kung masarap ba talaga o may kulang pa sa pancit.

ang pagluluto ng special na pancit ay para lang ding pagtatrato natin sa mga taong special at may mahalagang parte sa buhay natin. sa kanila natin ibinubuhos lahat lahat ng kaya nating ibigay.busog na busog rin sila lahat ng rekado na kaya nating ibuhos – love, care atbp. parang sa pancit, nasa tao rin yung final judgement. busugin man natin sila, ibinigay mo na yung best mo, lahat ginawa mo na kaso para sa kanila may kulang o di kaya sobra sobra kaya hindi nila nagustuhan. pipiliin pa ba nating lutuin ulit para lang maging maayos sa panlasa nila? paano kung niluto mo at ganun pa rin yung resulta? isusuko mo na ba lahat?

gaya nga ng lagi kong sinasabi, kung alam mong wala na at alam mong oras na para itigil. pakawalan o itigil na. napakadaling sabihin noh? pero kapag ginawa mo? sobrang hirap. feeling mo matagal pa para iayos ulit ang sarili mo. 

sa huli, kapag nabigo ka na makuha yung loob nung taong yon, ang pinakamagandang gawin ay TANGGAPIN ito. hindi ka naman pwedeng mamilit. mas mahihirapan kapag nagkataon. kung hindi ka special sa kanya, edi hinde! hop. bitter.

sadyang may mga bagay na hanggang dun na lang talaga..

nakaugalian na ng maraming tao ang pagsabi ng “bahala na”. yung iba, hindi nila alam kung ano ang dapat sabihin kaya mas pinipili nila itong banggitin.

naiinis ako noon sa tuwing naririnig ko ang mga salitang yon. para kasing salita ng mga taong walang gustong mangyari sa buhay. yun bang pinapabayaan na lang nila na ang tadhana ang gumawa ng mga bagay bagay sa buhay nila?

kung sabagay hindi ko rin naman sila masisisi. isa rin naman kasi sa pinakamahirap na gawin ay ang mag-desisyon. lahat tayo, nahihirapang gumawa ng mga sariling desisyon. minsan, kailangan pa talaga nating mag-isip ng sampung beses para lang malaman kung ano ang dapat gawin.

sa kabilang banda, ang interpretasyon ko sa salitang “bahala na” ay para ka lang lumilipad sa ere na hindi alam kung saan pupunta, kung anong direksyon ang tatahakin. ako kasi yung taong kailangan ng mabilisang sagot. isa sa pinakaayaw kong gawin ay yung maghintay. napakatamad kong maghintay. hindi ko kayang ma-stucked sa isang bagay na alam kong hindi naman para sa akin.

sa dami na ng nangyari sa buhay at buhay pag-ibig ko (meron nga ba? lol), naisip ko na may advantage rin pala ang pagsabi ng mga katagang yon.

may mga bagay rin palang dapat ang tadhana ang gumagawa. (naniniwala na ba ako ulit sa tadhana?) may mga bagay na ang Diyos lang ang kayang gumawa.

lahat tayo hindi alam kung anong pwedeng mangyari sa mga buhay natin sa mga susunod na araw. hindi natin alam kung kinabukasan ba kukunin na tayo sa planetang ito. kung bukas ba mananalo na tayo sa lotto. kung sa susunod na taon ba nasa Oman ulit ako? (lol) o baka naman maya maya matutupad na ang wish mo.

masakit sa loob ang makaranas ng kabiguan sa buhay. lalo na kapag umasa kang mangyayari ang gusto mong maranasan sa buhay mo.

isa sa mga pinakamasakit na gawin ay ang UMASA, maranasan mo man ito sa buhay o buhay pag-ibig mo.

di ba nga sabi nila kapag nagmamahal ka, masyado kang nasasaktan hindi dahil sa may ginawang masama at pinaiyak ka ng taong yun, kundi umasa ka lang talaga? hindi rin naman kasi maiiwasang umasa tayo. pero yun nga lang, mas okay kung nasa lugar tayo kung umasa. kapag alam ng walang magandang maidudulot, pakawalan na.

ngayon, natuto na rin akong magsabi ng “bahala na!”. sa tingin ko kasi mas safe rin kung paminsan minsan para rin tayong lumilipad sa ere katulad ng saranggola na hindi alam kung saang puno babagsak o sasabit kapag masyado ng malakas ang hangin. maganda man o pangit ang punong yon, sa huli matutunan rin naman nating tanggapin at mahalin ito.

ilang linggo na rin mula nang umalis ang pamilya ko dito sa pinas. nung una, sobrang lungkot. hindi mo alam kung anong gagawin mo para sumaya, hindi mo alam kung papaano mo mapapasaya ang sarili mo.

ngayon, medyo okay na. nakasanayan na namang mag-isa. ang hirap nga naman maging anak ng isang OFW.

“OFW – mga bayani ng bansa.” masarap pakinggan. napakalaking advantage para sa lahat ng Pilipino, para sa buong bayan. yun nga lang, napakalaki naman ng epekto para sa mga naiwan nila. hindi mapapantayan ng kahit ano mang bagay sa mundo ang pangungulila ng isang anak sa kanyang itay o inay. o ang pangungulila ng isang magulang sa kanyang anak.

sa mga taong ang buhay ay “buhay OFW”, hindi lang ang umaalis ang nag-sasakripisyo. pati ang mga naiwan ganun rin. kumbaga, kwits lang nararamdaman.

sino ba naman kasing magulang ang gustong mawalay sa anak? sinong anak gustong mawalay sa pamilya?

lahat tayo gustong buo ang pamilya. pero yun nga lang, may mga bagay tayong kailangang isakripisyo. naniniwala akong lahat ng bagay may rason at may patutunguhan.

miss na miss ko na talaga sila.

masyadong boring ang theology para sa akin. nakakaantok. kahit anong gawin mo, kahit anong pwesto mo sa upuan, kahit ilang candy na ang nakain mo, WALA PA RIN! aantukin at aantukin ka!  (patawad po sa mga theology teachers na magbabasa)

pero hindi ko  naman sinasabing nakatulog na ako sa klase kong iyon. (lol) natutuwa rin naman ako sa mga jokes ng guro namin kahit minsan ubod na ng korni ang mga ito.

hindi ko alam kung anong nakain ko at ginanahan akong makinig sa kanya kanina. at take note, ako’y nasa bandang harapan pa na dati dati’y isa ako sa mga taong nasa likod. oh ayun blah blah blah. (ayoko namang ipost din dito mga itinuro niya)

hanggang sa lumabas sa bibig niya ang mga salitang ito, “THE HARDEST THING TO DO IS THE RIGHT THING TO DO..” na halos lahat naman kami sa klase ay napa- “aaawww.” kanya-kanyang dahilan kung bakit kami napasabi ng ganun.

tama nga naman si Sir! maraming bagay sa mundo ang napakamahirap gawin. minsan nagrereklamo tayo dahil sa sobrang hirap nito, hindi natin namamalayan na ito na pala yung tamang gawin, ito na pala yung “the best” na gawin.

kaya minsan, kailangan nating mag-sakripisyo ng bagay bagay para sa ikakabuti natin at ng mga taong nakapaligid sa atin. mahirap man o hindi, kung alam nating tama dapat hindi tayo natatakot harapin ang mga ito.

bakit ganun title? isipin niyo ng mabuti. HAHA!

wala lang naman akong masabi. may gusto lang akong ipost na lyrics. pero hindi ito copy paste. memorize ko talaga ‘tong kantang ‘to. naging special rin kasi sa akin ‘to eh. at masasabi kong special pa rin hanggang ngayon. at ito ang unang kantang maipopost ko dito sa blogsite ko. ata? haha. oh eto na.

K U N D I M A N

para kang asukal

sintamis mong magmahal

para kang pintura

buhay ko ikaw ang nagpinta

para kang unan

pinapainit mo ang aking tiyan

para kang kumot

na yumayakap sa akin tuwing nalulungkot

kaya’t wag magtataka

kung bakit ayaw kitang mawala

kung hindi man tayo

hanggang dulo

wag mong kalimutan

nandito lang ako laging umaalalay

hindi ako lalayo

dahil ang tanging panalangin ko ay ikaw..

di baleng maghapon pang umulan

basta’t ikaw ang sasandalan

liwanag ng lumulubog na araw kay sarap pagmasdan

lalo na’t kapag nasisilayan ang iyong mukha

ayoko ng magsawa

hinding hindi magsasawa sa iyo

*refrain. chorus*

bahala na ayoko munang magsalita

hayaan na muna natin ang daloy ng TADHANA..

-silent sanctuary-

kinakanta ko pa habang tinatype yan. kahit kanta ni inoj pinapatugtog ko. =)

sa buhay ng tao maraming mga hindi magagandang pangyayari. kaya naman may umiiyak, may nasasaktan. sinasadya man ito ng taong nakapaligid sa kanya o hindi.

kelan ba talaga ginagamit ang salitang “sorry”? mababawasan ba ang sakit na nararamdaman mo kapag sinabihan ka nito?

nung bata ako, laging sinasabi sa akin ng nanay ko na kapag nagsasabi ka daw ng sorry ibig sabihin hindi mo na dapat ulitin yung masamang nagawa mo sa ibang tao. tama nga naman siya. dapat nga hindi na ulitin. pero.. paano kung inulit? hindi nga lang sadya? hmmm. ewan ko.

malaking bagay kapag nasabihan ka ng sorry. isa ito sa pinakamasakit na salitang naimbento. on the second thought, nakakagaan rin sa loob kapag sinabihan ka nito. depende sa sitwasyon.

minsan, hindi natutumbasan ng sorry ang isang bagay na nakasakit sa iyo ng sobra sobra. imbes na maging okay ka, imbes na makalimutan mo yung nangyari, mas lalo ka lang nasasaktan.

andaming “magic” ang buhay. hindi pwedeng lagi kang masaya. hindi pwedeng lagi kang malungkot. hindi ka kadalasang nakapagpapasaya ng tao at hindi ka rin kadalasang nagpapalungkot ng tao. andami nga talagang twists sa buhay natin.

sana hindi na lang natutunan ng tao ang manakit. sana wala na lang PAIN sa mundo. sana lahat ng tao madaling matutunang magmahal.

at sana lahat ng SANA natutupad. =’(

naulan na naman dito sa tugue. ang ginaaaww. haaaay. ang saya saya talaga pag umuulan. masarap matulog. masayang magpaulan. oh di ako emo ah? (lol) at syempre masarap kumain ng PANSIT. the best pansit ng cagayan. PRAAAMIIIS. =)

anyway, hindi pansit ang gusto kong ibida sa post na ito. kundi, PAYONG. naiinis akong magdala ng payong sa skul. mas gusto ko pang nauulanan kesa magpayong. feel kong umuwi ng bahay na basang basa. yun nga lang sobra sobra naman ang dulot sa akin neto. pag naulanan ako, kasunod nun sasakit na ulo ko, lalagnatin, magkakaroon ng sipon o ubo. pero yun nga lang hindi pa rin ako natatauhan. lumalabas pa rin akong walang payong. mas komportable pa akong mag-jacket.

ang bigat bigat kaya ng payong. hassle. dagdag pa sa bubuhatin. para namang ang init ng dugo ko sa payong na yan. hmmm. nagdadala lang ako ng payong pag feel kong magdala. at pag kokonti mga dala kong gamit. =))

oh ayun. naishare lang. bored dito sa bahay eh. walang ginawa kundi magpatugtog ng kanta ng silent sanctuary. yeah, ang adik ko!

ang non-sense ng post na to. HAHA. pasensya. =D